Kategori: DENEMELER

“Dikkat, cömertliğin en nadir ve en saf biçimidir.” — Simone Weil Sabahın henüz tam aydınlanmadığı saatlerdi. Fırından sokağa yayılan taze ekmek kokusu, serin havaya karışıyordu. Kuyrukta bekleyenler ara sıra saatlerine bakıyor, birkaç adım ilerleyip…

Yaşlı adam postanedeki görevliye neden geldiğini anlatmaya çalışıyordu. Aradığı kelimeyi bir türlü bulamıyor, birkaç kez aynı cümleye başlayıp susuyordu. Görevli ne istediğini çoktan anlamıştı ama sözünü kesmiyordu. Önündeki evrakları bir kenara bırakmış, adamın cümlesini…

Boş kalan o sandalyenin karşısında, dudakların ucundan dökülen alışıldık sipariş, insanın yokluk karşısındaki en sessiz yenilgilerinden biridir. Bir insanın dünyadan çekilmesi bazen bir monitördeki ritmin ansızın düz bir çizgiye dönüşmesi kadar kısa ve kesindir.…

Adam her sabah geçtiği köşeye geldiğinde önce neyin değiştiğini anlayamıyor; kaldırım daha geniş, gökyüzü nedense daha fazla görünüyor. Sonra ağacın olmadığını fark ediyor. Yıllardır oradaydı ama belki bir kez bile durup bakmamış, ne zaman…

“Gerçekte olduğundan daha çok, zihnimizde acı çekeriz.”Seneca, Lucilius’a Ahlak Mektupları Kasiyer toplamı söyleyince önümdeki adam cebindeki paraya yeniden bakar, sonra poşete girmek üzere olan kahveyi eline alıp “Bu kalsın,” der. Sözü kısa sürer ama…

İnsan neden sürekli kendini açıklama ihtiyacı hisseder?İnsan yalnızca anlaşılmak istemez. Yanlış anlaşılmaktan da kaçmaya çalışır.Bu yüzden bazen yaptığı şeyden çok, neden yaptığını anlatır. Bir karar verir. Sonra gerekçelerini sıralar. Sanki davranış tek başına yeterli…

Masanın hangi tarafında oturduğumuzun bize atfedilen değerle ne kadar ilişkili olduğunu bilmiyorum.Ama bildiğim bir şey var:İnsanlar çoğu zaman söylediklerimizden önce, nerede oturduğumuza bakıyor.Empati sempatiye dönüşmemeli denir.Doğrudur.Ama bazen bu cümle, insanın insana yaklaşmasını engelleyen gereksiz…

İnsan çoğu zaman olan şeyden değil, olacak şeyi beklemekten yorulur. Çünkü belirsizlikte zihin boş durmaz. Bir senaryo üretir. Sonra başka bir senaryo. Sonra onların ihtimallerini. Gerçek olay henüz yaşanmamıştır ama zihin çoktan yaşamaya başlamıştır.…

İnsan her şeye alışır denir. Belki daha doğrusu: insan, fark etmemeye alışır.Başlangıçta rahatsız eden şeyler zamanla kaybolmaz.Sadece arka plana çekilir. Gürültü gibi.İlk başta dikkat dağıtır, sonra yokmuş gibi davranılır.Bu yüzden bazı hayatlar dışarıdan stabil…

Zarı daha sert atarsın. Sanki bu, sayıyı değiştirecekmiş gibi.Kornaya basarsın. Işık zaten değişecektir — ama sen basmadan değişseydi, o zafer senin olmazdı.İnsan böyle çalışır.Hayatını büyük kararların şekillendirdiğini sanır: hangi meslek, hangi şehir, hangi insan.…

İnsan bazen bir ortama girmeden önce oraya çoktan yerleşmiş olur.Henüz kapı açılmadan, içeride nasıl duracağını bilir. Sesini ne kadar yükselteceğini, neye güleceğini, neye sessiz kalacağını önceden prova eder. Bu hazırlık, dışarıdan bakıldığında sıradan bir…