Kategori: DENEMELER

“Gerçekte olduğundan daha çok, zihnimizde acı çekeriz.”Seneca, Lucilius’a Ahlak Mektupları Kasiyer toplamı söyleyince önümdeki adam cebindeki paraya yeniden bakar, sonra poşete girmek üzere olan kahveyi eline alıp “Bu kalsın,” der. Sözü kısa sürer ama…

İnsan neden sürekli kendini açıklama ihtiyacı hisseder?İnsan yalnızca anlaşılmak istemez. Yanlış anlaşılmaktan da kaçmaya çalışır.Bu yüzden bazen yaptığı şeyden çok, neden yaptığını anlatır. Bir karar verir. Sonra gerekçelerini sıralar. Sanki davranış tek başına yeterli…

Masanın hangi tarafında oturduğumuzun bize atfedilen değerle ne kadar ilişkili olduğunu bilmiyorum.Ama bildiğim bir şey var:İnsanlar çoğu zaman söylediklerimizden önce, nerede oturduğumuza bakıyor.Empati sempatiye dönüşmemeli denir.Doğrudur.Ama bazen bu cümle, insanın insana yaklaşmasını engelleyen gereksiz…

İnsan çoğu zaman olan şeyden değil, olacak şeyi beklemekten yorulur. Çünkü belirsizlikte zihin boş durmaz. Bir senaryo üretir. Sonra başka bir senaryo. Sonra onların ihtimallerini. Gerçek olay henüz yaşanmamıştır ama zihin çoktan yaşamaya başlamıştır.…

İnsan her şeye alışır denir. Belki daha doğrusu: insan, fark etmemeye alışır.Başlangıçta rahatsız eden şeyler zamanla kaybolmaz.Sadece arka plana çekilir. Gürültü gibi.İlk başta dikkat dağıtır, sonra yokmuş gibi davranılır.Bu yüzden bazı hayatlar dışarıdan stabil…

Zarı daha sert atarsın. Sanki bu, sayıyı değiştirecekmiş gibi.Kornaya basarsın. Işık zaten değişecektir — ama sen basmadan değişseydi, o zafer senin olmazdı.İnsan böyle çalışır.Hayatını büyük kararların şekillendirdiğini sanır: hangi meslek, hangi şehir, hangi insan.…

İnsan bazen bir ortama girmeden önce oraya çoktan yerleşmiş olur.Henüz kapı açılmadan, içeride nasıl duracağını bilir. Sesini ne kadar yükselteceğini, neye güleceğini, neye sessiz kalacağını önceden prova eder. Bu hazırlık, dışarıdan bakıldığında sıradan bir…

Kelimeler, düşünceler ve duygular…Anlatabilmeyi mümkün kılan muhteşem üçlü.Ama çoğu zaman bu üçü aynı hizaya gelmez.Biri öne çıkar, diğerleri geride kalır.Ve insan, tam anlatacağını sandığı yerde eksik kalır.Çünkü onları birbirinden ayıran şey mantıktır.Akıl ve mantık,…

Başka bir bahara yeşermeyeceğini bilmeyen yapraklar gibiyiz.Daha yeşilken düşüyoruz dalımızdan.Ve düştüğümüzde bile bir inancımız var:Yeşilimizi kaybetmeyeceğimize dair.Oysa toprağa değdiğimiz an başlıyor çözülüş.Ama biz bunu bilmeden değil—inanmak istemediğimiz için görmeden yaşıyoruz.Çürümeye doğru giderken bilesarılıyoruz sarı…

Cemreler düştü.Havalar ısınmaya başladı.Gece artık kendini sessize alırken, gündüz sıcağın verdiği özgüvenle yayılıyor. Sokaklar biraz daha kalabalık, yüzler biraz daha açık. İnsan fark etmeden omuzlarını gevşetiyor.Buna bir tek kızacak olanlar :Kış uykusuna yatmış gece…