İnsan çoğu zaman olan şeyden değil, olacak şeyi beklemekten yorulur.

Çünkü belirsizlikte zihin boş durmaz. Bir senaryo üretir. Sonra başka bir senaryo. Sonra onların ihtimallerini. Gerçek olay henüz yaşanmamıştır ama zihin çoktan yaşamaya başlamıştır.

Bu yüzden bazı bekleyişler, olayın kendisinden daha ağır gelir.

Bir mesajı beklemek. Bir cevabı beklemek. Bir kararın açıklanmasını beklemek. Aslında geçen şey zaman değil yalnızca. İnsan o sırada kendisiyle sürekli konuşur.

Samuel Beckett’in Godot’yu Beklerken oyununda iki karakter vardır. Hiçbir şey olmaz, kimse gelmez, kimse gitmez. Ama beklemek devam eder. Oyunun korkunç yanı bu değildir. Korkunç olan, beklerken geçen zamanın nasıl doldurulduğudur. Konuşmalar, oyunlar, senaryolar… Hepsi boşluğu gizleme çabasıdır.

İnsan da öyle bekler. Godot gelmese bile beklemek sürer.

İlginç olan şu: Zihin eksik bilgiyi sevmez. Eksik kalan şeyi tamamlamaya çalışır. Birinin kısa cevabını yorumlar. Sessizliğe anlam yükler. Bir bakışı büyütür.

Çünkü insan kesinliği yalnızca kontrol için istemez. Aynı zamanda zihinsel yükü azaltmak için ister. Belirsizlik enerji harcar.

Belki de bu yüzden bazı insanlar netliği sert bulsa bile rahatlatıcı bulur. En azından düşünce sürekli dönüp durmaz.

Bir başka gariplik de şu: İnsan bazen cevaptan çok ihtimale bağlanır. Henüz gerçekleşmemiş bir şeyi zihninde büyütür. Olasılık, gerçeklikten daha parlak görünmeye başlar.

Çünkü gerçek olan sınırlıdır. İhtimal ise sınırsız.

Marcel Proust bunu başka bir yerden anlatır: Beklenti, gerçeklikten daha güçlüdür. İnsan bir şeyi beklerken ona o kadar anlam yükler ki, gerçekleştiğinde o anlam çözülür. Zihnin kurduğu dünya, gerçeğin sunduğundan daha geniştir.

Bu yüzden bazen bir şey gerçekleşince rahatlamaktan çok hafif bir hayal kırıklığı olur. Gerçek, zihnin kurduğu kadar geniş değildir.

Ve belki yetişkinliğin sessiz taraflarından biri şudur: Bazı şeylerin cevabını öğrenmek değil, cevap gelmeden durabilmek.

İnsan bazen gerçekle değil, ihtimallerle yorulur.