Öğleden sonra bir çocuk kaldırıma mavi bir ev, sarı bir güneş ve yan yana duran üç insan çizer. Akşam yağmur başlayınca renkler birbirine karışır; sabaha yalnızca birkaç soluk çizgi kalır.
Çocuk bunu görse belki üzülür. Belki de ertesi gün aynı yere başka bir şey çizer.
Yetişkinler ise yaptıkları çoğu şeyin kalmasını ister. Sözlerinin, işlerinin, hatta kendilerinin bir iz bırakmasını bekler. Sanki kaybolmak, yapılmış olanın değerini de azaltacakmış gibi.
Oysa hayatın önemli bir kısmı, kaldırımdaki tebeşir gibi, yapılmış olmakla yetinir. Bir konuşma biter. Bir dostluk uzaklaşır. Bir ev boşalır. Bir gün, fark edilmeden geçmiş olur. Bazı şeyler geride büyük bir iz bırakmaz; yalnızca yaşandıkları sırada hayatın içinde küçük bir yer açarlar.
Belki değerleri de tam burada saklıdır.
Çocuk resmi yarına kalsın diye çizmez. O sırada çizmek istediği için çizer. Tebeşiri taşa sürmenin, bir güneşi sarıya boyamanın, üç insanı yan yana getirmenin kendisi yeterlidir. Yağmur geldiğinde resim silinir. Ama çizilmiş olması silinmez.
Epiktetos’un eski cümlesi burada başka türlü duyulur:
“Bazı şeyler bizim elimizdedir, bazıları değildir.”
Resmi çizmek bizim elimizdedir. Yağmur değil.
İnsan bunu kabul edebildiğinde belki kaybolan her şeyi başarısızlık saymaktan da biraz vazgeçer. Çünkü her şeyin kalması gerekmez. Bazı şeyler yalnızca bir öğleden sonra kadar sürer.
Ve yine de eksik değildir.
05.09.2026