Gitmek ve Dönmek
Bir süredir eşimle birlikte hayatımızın alışılmış akışının dışına çıkmayı düşünüyordum. Aynı akşamlar, benzer sohbetler, giderek birbirine benzeyen günler… Bunların kötü olduğunu söyleyemem. İnsan alışkanlıklarında bir tür güven buluyor. Ancak zaman geçtikçe hayatın yalnızca bu güvenli tekrarlarla sürdürülemeyeceğini de fark ediyor.
Ayda bir, mümkünse başka bir şehre gitmek istiyordum. Uzak olması gerekmiyordu. Önemli olan birlikte yeni bir şeyler görmek, tanımadığımız sokaklarda yürümek, daha önce tatmadığımız yemekleri tatmak ve günün sonunda üzerine konuşabileceğimiz bir şeyler biriktirmekti.
İlk yolculuk için Gaziantep’i seçtim.
Bu seçimin benim açımdan başka bir anlamı vardı. Gençliğimin önemli bir bölümü orada geçmişti. Öğrencilik yıllarımın şehrini yeniden görmek, eski arkadaşlarımla buluşmak, okuduğum okulun kapısından bir kez daha geçmek istiyordum. Bir bakıma eşime yeni bir gezi alışkanlığı önerirken kendime de geçmişimle yeniden karşılaşma fırsatı hazırlıyordum.
Yola çıkmadan önce günlerce program yaptık. Nerede kalacağız, ne yiyeceğiz, hangi müzelere gideceğiz, Urfa’ya nasıl ulaşacağız? Saatleri hesapladık, yürüyüş mesafelerini düşündük. Birkaç güne mümkün olduğunca çok şey sığdırmaya çalıştık.
Yolculukların heyecanı biraz da hazırlıklarında saklı galiba. Henüz gitmediğimiz bir yer, zihnimizde çoktan yaşamaya başladığımız bir deneyime dönüşüyor. Bir sokakta yürüdüğümüzü, bir masada oturduğumuzu, yıllardır görmediğimiz biriyle karşılaştığımızı düşünüyoruz.
Dört gün boyunca yürüdük, gezdik, yorulduk. Kimi zaman yetişmek için acele ettik, kimi zaman oturup bir kahve içmek bile başlı başına güzel bir mola oldu.
Dönüşte ise tuhaf bir yorgunluk vardı üzerimizde. Yalnızca bedensel değildi bu. Birkaç gün boyunca gördüğümüz, konuştuğumuz, hatırladığımız onca şeyin ardından yeniden bildiğimiz hayatın içine dönüyorduk.
İzmir’e geldiğimizde yolculuk sona ermişti. Ama zihnimde hâlâ Gaziantep’in sokakları, eski okul, Zeugma’nın mozaikleri ve Göbeklitepe’nin taşları dolaşıyordu.
Başlangıçta eşime, birlikte çıkacağımız yolculukların sıradan akşamlardan daha fazlasını sunabileceğini göstermek istemiştim. Şimdi dönüp bakınca bunun yalnızca birlikte vakit geçirmekle ilgili olmadığını düşünüyorum.
Bir gezi birkaç gün sürüyor. Hazırlığı, heyecanı ve yorgunluğu da zamanla geçiyor. Fakat insan döndükten sonra bile bazı şeyleri düşünmeye devam ediyorsa, belki yolculuk henüz bütünüyle bitmemiştir.