Bahar ve İçimizdeki Uyanış

Cemreler düştü.
Havalar ısınmaya başladı.
Gece artık kendini sessize alırken, gündüz sıcağın verdiği özgüvenle yayılıyor. Sokaklar biraz daha kalabalık, yüzler biraz daha açık. İnsan fark etmeden omuzlarını gevşetiyor.
Buna bir tek kızacak olanlar :Kış uykusuna yatmış gece avcıları.Onların bilmediği şey şu:
Kışın gücü gecelerden geliyordu.
Ve geceler artık kısalıyor.
Bahar çoğu zaman bir mevsim sanılır.
Oysa bahar, bir değişimdir.
“İnsan umutsuz yaşayamaz; umut, baharın rüzgarı gibi her şeyi yeniden yeşertir.”
Nazım Hikmet burada umudu bir duygu olarak değil, bir hareket olarak anlatır.
Ama insan çoğu zaman umudu dışarıda arar.
Havanın ısınmasını bekler.
Şartların düzelmesini ister.
Oysa umut, çoğu zaman dışarıdan gelmez.
İçeride başlar.
Bahar her yıl gelir.
dışarıdaki bahar yalnızca sıcaklıktır.
“Sonbahar yaprakları dökülse bile, baharın umudu her zaman geri döner.”
Maya Angelou bunu hatırlatır:
Hiçbir kış sonsuz değildir. Ama hiçbir bahar da kendiliğinden kalıcı değildir. Ve belki de asıl mesele şudur:
Herkes baharı görür ama herkes baharı yaşayamaz.