Hayatında unutamadığın bir an deseler,
aklıma hüznün ve özgürlüğün harmanlandığı o gün gelir.
Yağmurun tüm hızıyla yağdığı o büyük meydanda,
ellerimi iki yana açarak koştuğum gün…
Yağmur taneleriyle gözyaşlarımın birbirine karıştığı,
hangisinin hangisi olduğunun artık bir anlam taşımadığı o an gelir.
Yüreğimin onca yükten kurtulup,
bedenimden ayrılacakmış gibi kanatlanarak çırpındığı o gün.
Pek çok kişinin ıslanmaktan korktuğu için koşturup geçtiği o meydanda
ben ilk kez durmadan koşmanın değil,
kaçmamayı seçmenin hafifliğini hissetmiştim.
İşte o gün,
“nerelisin?” diye sorduklarında
cevabım bir isim olmadı.
Çimlerinden gökyüzünü seyrettiğim,
yağmurunda toprağından kaçmadığım,
karasına sınır koymak yerine
bana her seferinde yeni bir yaşam alanı açan
denizine âşık olduğum gün
bu şehirliğimi böyle böyle söyledim.
Bir yere ait olmak,
oraya tutunmak değildir bazen;
kaçmamayı öğrenmektir.
Ve bazı şehirler,
insanı kendine bağlamaz,
onu özgür bırakır.