Yaş elliye geldi. Birer birer say deyince yıllar ağır ilerliyor; onar onar sayınca hızlanıyor zaman, ama tuhaf bir şey oluyor: Hatırladıklarım azalacağına artıyor.
Yirmiler, otuzlar… geri dönüyor.
En çok zamanımı alan, en çok yıpratan mesleğim oldu. Hayatımın yarısı…Üstelik uzun nöbetler de dâhil. Rakamlar burada kelimelere dönüştü:
binlerce nöbet, on binlerce hasta, yaşam ve ölüm.
Bir insanın hayatında radikal değişiklikler yapan sayılar…Bazen gülerek, bazen yorgunlukla, bazen öfkeyle, bazen çaresizlikle…Sessiz ağlayış olağan karşılandı, hatta beklendi.
Herkesin bayramı benim yorgunluğumdu. Herkesin uykusu benim gerginliğim.
Başkalarının hoyratça harcadığı nefesi ben paylaştım; yeter ki biri biraz daha sevdikleriyle yaşayabilsin diye.
Elli yaşıma gelince fark ettim: Cebim dolmuştu hatıralarla. Ve onları harcamalıydım…Tedavülden kalkmadan önce.
ÜmiT AKTÜRK 